کفش دار...

این روزها کفش مشکلاتم را می پوشم.

آخر باید بروم دنبالشان...

با جنس خودش خوب تا می کند.

کمی میزند پایم را

چند سالی هست دارمش

همه گفتند عادت می کنی و اندازه ات می شود ولی نشده...

این روز ها کار دیگری هم می کنم

کسی یادم داده آدرس یک حرمی را...

می روم آنجا

کفشداراش... هرچه بگویم کم است...

در مهربانی نظیر ندارد

هر بار می روم می بینم دست گذاشته زیر چانه اش ببیند من کی می آیم.

کفش هایم را می دهم دستش...

بدون اینکه مشکلاتم پایم را بزند میروم زیارت...

پی نوشت: متن چند ماهی هست تو ذهنم می چرخه

برداشتی از سخنرانیه چگونه یک نماز خوب بخوانیم آقای پناهیان

اینطور می گن مضمونا:

نماز حرم خداست...

کفش دار این حرم خود خود خود خداست...

میشه خدا از پس مشکلاتت برنیاد؟

از خدا کی بهتر؟ مشکلاتتو بده دستش برو...

دل تنگ...

70بار بخوان حمد را...

بخوان

بخوان و شکر کن...

شکر کن که بود این ماه...

خداحافظ محرم...

خداحافظ ماه ارباب

این بغض چقدر جان کاه است

و دلم چقدر برایت تنگ می شود...

چقدر مستی این ماه قشنگ است...

انقدر مست بوده ام که نفهمیدم امروز آخرین روز توست...

داغی این اشک ها هم مرهم نمی شود...

کاش کنج حریمت ارباب

جایی برای ما هم داشت...

پی نوشت: رفت تا سال دیگر

                او خواهد آمد و ما شاید نباشیم...

                التماس دعا.

پاره نوشته های یک دیوانه11

دست من گیر که این دست همان است که من

                                         سـال هـا از غـم هـجـران تو بـر سـر زده ام...

حسین(ع)

بزرگترین نعمت است برای کسی همچو من...

خدارا شکر که هستی ارباب

چند سالی هست که اینی که هستم را مدیون توام

تازگی ها می فهممش

مددی ارباب...

مددی

حسین وار زیستن...

بسم رب الحسین...

حسین                                                                                                                          حجرت کرد                                                                                                                          من دلش را ندارم

حسین گذشت                                                                                                                      من توانش را ندارم

حسین صبر کرد                                                                                                                     من مردش نیستم

حسین "من منم" نبود هرچه کرد برای خدا بود                                                                                من هنوز "من" را حتی میان همین جمله ها هم محکم چسبیده ام!

حسین فرزندی مثل علی اکبر تربیت کرده بود                                                                                  من شک دارم که بتوانم حر تربیت کنم!

حسین آقا بود                                                                                                                       من آ آقا را بگویم به سرفه می افتم!!!

خلاصه اینکه حسین خیلی خیلی خیلی مرد است                                                                        ما...                                                                                                                                 این همه نیستیم.

چه باید کرد را نمی دانم

چند روزی است سرگشته ی همین یک حرفم

"شیعه ی علی سبک زندگی اش باید حسین وار باشد..."

من شیعه بودنم را نمی توانم اثبات کنم

سبک زندگی ام مثل حسین باشد پیشکشم...

بخواهم حسینی باشم، باید بگذرم

بگذارم و بگذرم...

نمی توانم

می خواهم اما...

به قول یکی: نه، نمی خواهم

اگر می خواستم این نمی شدم تا به حال.

اگر...

از خودم گله دارم

به که بگویم شکایتم را...

ولی ارباب

هرچه که هستم...

ارباب همیشه ی ما باش

نه ارباب همین چند شب...

          تو همچو من سر کویت هزار ها داری         

                                                          ولی بدان که غلامت فقط تو را دارد...

بی چاره ما...

امشب

شب دل کندن از هیئت نبود...

امشب اصلا...

کاش تمام نشود

کاش

اصلا

حضرت صاحب

صاحب خون

کجایی الان؟

کجا نشسته ای...

ببین ما اینجا بی تو...

تو هر کجای این دنیا غریب...

آخ آقا

آقا

آقا

آقا...

بلند شدیم که برویم

راستش

دل نداشتیم حسیـــــــــن

دل دل کندن نداشتیم ارباب

هیچ شبی مثل امشب نمی شود آخر...

می گفت

امشب شب روضه نیست

 فقط بنشین تا صبح دم بگیر

هی بگو حسیـــن حسیـــن حسیـــن حسیـــن حسیـــن

واویلا

حسیــــــن حسیـــن حسیــــن حسیــــن واویلا

حسیـــــــــن

همه اش بگو حسیــــــن

بعد آروم گاه گاهی این وسط

یاد فردا کن...

بگو

زینب...

آخ عمه جان

عمه جان

عمه...

مه پاره

رباب

همین فردا پس فردا

همه

علی اصغر هایشان را می آورند

بیا

تو هم بیا

علی ات را بیار

حال گیرم علی ات

گلویش

بریده باشد...

گیرم قنداقه اش

غرق خون باشد...

رباب جان

بیاورش

به حسین قسم

همه

محو خنده اش می شوند

باور کن...